volkan tokmak

Bir programcının klavyesine bakarak hangi dili en çok kullandığını anlamak mümkünmüş. Şu sitede gördüğüm tanımlamalara bakınca bunun mümkün olduğunu hepiniz anlarsınız sanırım, gayet mantıklı

Buradan bilindik birkaçını tanımlayacağım gerisi için ise bağlantı adresini vereceğim.

• C Programcısı: ‘*’ ve ‘;’ tuşları yıpranmıştır.
• C++ Programcısı: ‘>’ ve ‘<’ tuşları yıpranmıştır.
• Haskell Programcısı: ‘-’ ve ‘>’ tuşları yıpranmıştır.
• Ruby Programcısı: ‘e’, ‘n’ ve ‘d’ tuşları yıpranmıştır.
• Python Programcısı: ‘tab’ tuşu yıpranmıştır.
• Objective-C Programcısı: ’s’, ‘e’, ‘l’, ‘f’, ‘[', ']‘, :’ ve ‘;’ tuşları yıpranmıştır.
• SQL Programcısı: ’s’, ‘e’, ‘l’, ‘c’, ve ‘t’ tuşları yıpranmıştır.(Çoğunlukla, ‘a’,'n’,'d’)
• Java Programcısı: ‘p’, ‘u’, ‘b’, ‘l’, ‘i’, ve ‘c’ tuşları yıpranmıştır.
• XML Programcısı: ‘>’, ‘<’, ve ‘/’tuşları yıpranmıştır.

Peki siz hangi programcı kategorisindesiniz?

Kaynak: c2.com Devamına bu siteden bakabilirsiniz.

kendine sürgün
bir garip kişiyim;
sabah akşam imza veren.
bilmemem gereken
şeyler öğrendim;
taraf tutmaz
tanrı bilirim
kaybetmekten
korktuğu için.

sorular sordum
sormamam gereken.
kendime bir
kefen biçtim
kendi tenimden.
sınırlarımı aşmak
yasaktır bana.
yoksul yüreğim
en kuytu kahvem.

acıya tezhibim,
hüzne redif.
yalnızlığın gözlerine
sürme çeken
öyle biriyim ki;
geceleri uykusuz
kuyuları dinleyen.
adım büyücüye
çıktı bu yüzden.

kendine sürgün
bir garip kişiyim;
kutsallığı zincir gibi
parmağında çeviren.
umudu depremden,
aşkı külden
bekleyen benim
aranızda
yerim yok zaten.

heybesinde yılan
işaretleri,
baldıran zehiri
yüzüğünün içinde
ve yanında
kav taşıyan ben;
tekinsizim size göre
ibret için
yakılması gereken.

merhabam kalmadı
kimseyle.
haç çıkardım
namaza dururken.
herkes tanır beni
alnımdaki döğmelerden.
inançsızım, dinsizim
yeminle yalan
ikiz kardeşken.

kendine sürgün
bir garip kişiyim;
bulanık sularda
yüzünü ararken sevda,
bir tutam saç derisiyle
uçuşurken rüzgarda.
her şey ne kadar
kendisidir düşünün
hızla kokuşurken dünya!

rıh dökülürken
kan damlalarına,
cesetler gördüm
irmak boylarında
çalıların arasında.
faili meçhul
cinayetler bilen
çaresiz bir adamım
adını bile kekeleyen.

bilmemem gereken
şeyler öğrendim.
sorular sordum
sormamam gereken.
gördüm apaçık
görmemem gerekeni.
söylenmezi söyledim.
suçum büyük
ve taammüden.

Metin Altıok

Biraz değiştim,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar…
Değiştim,
Unutamadığım sözlerinin arasında sıkışıyorum,
Bir yanım kendimi kolluyor bir yanım seni
Ben benimle savaşıyorum,
Seninle değil!
Sonucu kılıcı kuşananından belli olan bir savaşın
Ne kazanabileni ne de kaybedeniyim,
Sorun değil!

Elbet alışırım,
Biraz alıştım,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar,
Alıştım,
Varlığını istemediğim tüm eksik yanlarıma,
Ve çokluğunu da yokluğunu da istemediğim bu iki arada bir derede duyguya alışıyorum,
Bir yanım bırak diyor bir yanım –ma,
Kesin değil!

Henüz tanıştım,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar,
Tanıdığımı sandığım bana daha da yakınım artık,
Duvarlara anlatırken öğrendiklerim kendi hakkımda,
Ve aynalara ağlarken gördüklerim kendi tarafımda…
Bir yanım memnun oldum diyor, bir yanım tanıyamadım daha,
Samimi değil!

Bir hayli kırıldım,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar,
Canıma batan her halin felç gibi indi bedenime,
Gözlerimden tut da ciğerime kadar kırgınım!
Aslında ne sana, ne olanlara…
Kendime kırgınım…
Maziye hiç değil, an’a kırgınım.
Anlatamadığım, anlayamadığım masalların bana yaptıklarına,
Dinlediğim şarkılarda bana seni anlatan şarkıcılara,
Beni anlamadığın kelimelerin bana her şeyi anlatıyor gibi geliyor oluşlarına…
Bir hayli kırgınım…
Beni ben kırdım oysa,
İyi değil!

Galiba yoruldum,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar,
Kendime kalbimi kanıtlamaktan,
Ve kanıtladığıma kendimi inandırmaktan,
Ve dahası kocaman bir sahada tek başına koşmaktan yoruldum

Can Yücel

Galiba ben de yoruldum…

Ancak bir müzisyen teldeki kuşların dizilişlerini notaya dökebilir.

Hosuma giden bir kisa film izlemeniz onerilir